Even een update van deze kant. Inmiddels is onze kleine meid 2 maanden oud.
Ze doet het geweldig goed. Enige mindere kant is dat ze vreselijk last heeft van buikkrampjes. Inmiddels gebruiken we daar Infacol voor en dat gaat super. In combinatie met inbakeren slaapt ze door sinds ze 4 weken oud is. Da's supersnel voor een bv kindje. Haar naam spreek
je uit als Loo-is.

( Lang verhaal) Beginnen bij het begin:
De bevalling: Op maandagochtend had ik last van weeen. Maar ze waren nog niet heel krachtig. Tegen de middag hield het op en had ik nergens last meer van. S'avonds redelijk op tijd naar bed. Ed en ik hadden het nog even over de naam gehad want ik vond de naam die we als roepnaam (Nikki)hadden uitgekozen mischien toch geen goed idee. Ik had nog wat gesurfd op het www en op de site die ik bezocht hadden mensen reacties gegeven op de naam. Het is een naam die zich erg goed leent om op te rijmen. Met die gedachte vielen we in slaap. Om een uurtje of 4 wordt ik weer wakker met wat gerommel in mijn buik. Weer weeen. Voor mij heftig genoeg om niet meer in slaap te kunnen vallen. Dus ik blijf op. Om een uurtje of 7 onder de douche gestapt. Na ongeveer 30 minuten er onder vandaan en de oppas gebeld. Ze konden Nova komen halen rond 9.00 uur. IK heb het gevoel dat het is begonnen. Omdat ik s'ochtends nog een afspraak heb bij de vk bel ik deze ook maar even. Met de mededeling dat ik niet kan komen omdat ik denk dat het is begonnen. Ik moet de dienstdoende bellen. De weeen komen nog steeds niet regematig en zijn nog goed te doen. De dienstdoende gebeld en zij is van mening dat de bevalling nog niet is begonnen. Ze komt in de loop van de middag wel langs. Ik voel me niet lekker, ik heb geen honger en ben wat misselijk. Ik weet het wel zeker dat het is begonnen. Degene die ik aan de telefoon had had ik nog nooit gezien. Wel vervelend als zo'n iemand je bevalling moet doen. Om een uurtje of 1 is ze bij ons. 2 cm ontsluiting. Ik heb nog voldoende praatjes en zij stelt voor om te strippen. Ik ben tenslotte al 41 week. Ik vond het een goed idee en liet haar haar gang gaan. Voelde een klein beetje vervelend maar het was prima te doen. Ze wil zelfs nog een extra keer doen en ik vond het prima. Gelijk komen de weeen een stuk sneller achter elkaar en houden ook langer aan. Dit lijkt er echt op. We hebben het nog even over pijn bestrijding en de dame begint gelijk te stuiteren. Het aloude verhaal. Niet goed etc etc. Waarop ik haar antwoordt dat het de vorige keer toch echt geen pretje was en dat ik het wilde hebben wanneer ik het nodig had. Het meest vervelende eraan vond ik nog wel dat deze dame waarschijnlijk zelf er nog nooit 1 geworpen had en dus eigenlijk niet weet waar ze het over heeft. Om een uurtje of drie laat ik Ed haar bellen dat het nog toch wel erg vaak achter elkaar komt. Er zit maar een minuutje tussen de weeen maar ze waren nog goed te doen. De afspraak is dat wij naar het ziekenhuis gaan en haar daar weer ontmoeten. Om een uurtje of 4 arriveren wij bij het ziekenhuis. Na wat te hebben rondgecrosst met de rolstoel komen we uiteindelijk aan op de juiste plek. Het UMCG is toch wel heel erg groot. We worden opgevangen door een super vriendelijke verpleegster. Wat een toppertje. De verloskundige laat nog even op zich wachten. De weeen worden nu toch wel echt heftiger en eindelijk arriveerd ook de vk. Ze toucheerd en ik heb 3 cm ontsluiting. Dit schiet toch niet echt op. Haar voorstel is om het vruchtwater te breken. Ondertussen besluit ik dat het genoeg is geweest en dat ik wel wat tegen de pijn wil hebben. Het is inmiddels half 5. En ze breekt de vliezen. Na lang getuur op het matje vinden de dames dat Loïs in het water had gepoept ( er was echt niks te zien) en ik moet verhuizen naar een andere afdeling. Het ziekenhuis neemt nu de bevalling over. Ik blijf van mening dat madam er genoeg van had het was immers bijna 5 uur en dan zit haar dienst erop, dus baby had in het water gepoept. Kon zij in ieder geval naar huis. Ondertussen nogmaals duidelijk gemaakt dat ik graag iets wil hebben. Ze gaat telefoneren en geeft gelijk aan dat ik graag pijnbestrijding wil. Na ongeveer 10 minuten komt ze terug. ( Ed en ik hebben ondertussen besloten dat we de namen toch maar omdraaien) We kunnen onze spulletjes pakken en verhuizen naar de ander afdeling. Tegen vijven komen we daar aan. IK wordt op het bed gehezen en ik krijg een infuus. Wat dat moet als je pijnbestrijding wil tevens moet er een CTG gemaakt worden. Ook standaard voor de pijnbestrijding. Dat hadden ze met niet verteld voor ze de vliezen braken dat ik eerst een half uur aan de CTG moest. Erg vervelend kan ik vertellen. Ondertussen vind ik het niet meer te harden. Na een half uurtje maken ze aanstalten om de medicatie op te halen. Dit gaat natuurlijk niet te snel. (Dit had in mijn ogen allang klaar moeten liggen toen er gebeld werd een uur eerder) Ondertussen krijg ik meer en meer het gevoel dat ze de boel aan het rekken zijn totdat het te laat is. Om even voor zessen heb ik het idee dat de weeen iets anders aan voelen. Na twee zulke weeen krijg ik het idee dat ik moet persen. Niemand in de kamer behalve wij tweeen. Dus ik roep tegen Ed dat ik het niet meer hou en dat ik moet poepen. Waarop hij zegt dan doe je dat toch hihihihi. Nee ik moet persen roep ik uit. Haal iemand. In de consternatie is het alarmknopje nergens te bekennen. Ed stuift de gang op en voor mijn gevoel staat er dan direct iemand aan mijn bed. (Volgens Ed duurde het wel even) De dokter toucheerd en en ik mag persen. In 9 minuten lanceer ik ons hummeltje de wereld op. Eenmaal op de weegschaal krijg ik te horen dat ons hummeltje een ruime 8 ponder is. Oeps daar had ik niet op gerekend. Ze zou een 6 ponder zijn. Maar goed maakt allemaal niet uit. Met een 9 en 10 apgarscore doet ze het super. Na een paar minuten komt ook de placenta goed naar buiten. Deze wordt de de dokter geheel bekeken en wij krijgen uitleg hoe Loïs erin had gezeten etc etc. Erg interessant. Toen het volgende probleem. Er waren wat scheurtjes. Daar kwam een niet heel erg vriendelijke dame voor. De vorige keer heb ik er niks van gevoeld maar deze keer viel het toch behoorlijk tegen. Waarop de onvriendelijke dame diverse malen tegen mij zegt dat ik mijn billen toch echt op het bed moet houden. Tja makkelijker gezegd dan gedaan. (weer zo'n dame die dit zelf volgens mij nog niet had ondervonden) Dit doet toch echt behoorlijk pijn. Maar met mijn kleine hummeltje in mijn armen onderga ik alles. Nu is het wachten op de kinderarts. Deze moet Loïs nakijken. Die verschijnt erg laat. Daarna leg ik Loïs aan en de kleine meid begint gelijk te drinken. Wat een toppertje. Dit gaat in ieder geval erg goed. Ondertussen gaat papa smsen en worden de opa's en oma's gebeld. We hoeven ons gelukkig niet te haasten in de verloskamer. Er worden broodjes en beschuit met muisjes gehaald. Tevens krijgen we te drinken. Oei ik heb ineens erg honger. Wij besluiten dat we deze avond heerlijk met zijn drietjes blijven genieten en dat we opa's en oma's de volgende dag wanneer we uit het ziekenhuis komen uit te nodigen. Na het diner mag ik heerlijk douchen en mijn tanden poetsen. Heerlij na een dag hard werken. Ook nu totaal geen haast. Ik krijg schone kleren aan en ga weer heerlijk het bed in. De hele avond in een roes. Uiteindelijk worden we naar een twee persoonskamer gebracht. Daar ligt een hele vriendelijke dame die en week eerder is bevallen. Ik durf nog niet alleen uit bed. Ik vertrouw mijn benen nog niet helemaal. De hele nacht ben ik wakker. Adrenaline denk ik. Loïs huilt wat en ik krijg d'r niet goed stil. Ze gaat met de verpleging mee naar de babykamer. Zo kan ik rusten en de buurvrouw ook. De volgende ochtend haalt Ed Noof op. Tegen de middag komt ze kennig maken met d'r zusje. Tranen in de ogen. Noof vind het helemaal geweldig! Oh wat is dit genieten. Om een uur of 6 mogen we eindelijk naar huis. Ed komt me halen en opa en oma passen ondertussen op Nova. We komen thuis waar ik uitgebreid wordt begroet door mijn lieve aussie. Oei weer tranen. Ik besluit op bed te gaan liggen met Loïs heerlijk in mijn armen. Andere opa en oma komen rond half 8. Nova is erg druk en door het dolle heen. Uiteindelijk gaan de opa's en oma's een beetje laat naar huis. Voor mij is het wat te druk dus ik had mijn moeder gevraagd of ze even een hint wilde geven zodat de anderen ook naar huis zouden gaan. Ed en ik zijn bekaf. Uiteindelijk is iedereen weg en kunnen we heerlijk rusten.
Om half 9 de volgende ochtend staat onze kraamverzorgster op de stoep, Claire. Toppertje. Eentje die niet kan stil zitten wat voor mij een verademing is. Zij gaat als een wervelwind door het huis heen. Ze is goed met Nova. En staat regelmatig naast mijn bed om te vragen of ze nog wat kan doen. Ondertussen is mijn lieve vriendin Caren zo vriendelijk om de honden de een paar keer op te halen voor een mega wandeling. Daar waren ze wel aan toe. Ik besluit deze week heerlijk voornamelijk in bed door te brengen. De kraamverzorgster staat versteld. Er zijn tegenwoordig weinig vrouwen die relaxed in bed blijven liggen tijdens de kraamweek. Ik vind het heerlijk om even helemaal niks te hoeven doen. Omdat we besluiten een kraamfeest te geven brengen we de week heerlijk rustig door. Dit is toch een heel andere beleving dan de eerste keer.
Inmiddels zijn we twee maanden verder en alles gaat weer zijn gangetje. We hebben de eerste lachjes gehad en het kleine ding begint te kletsen. We zijn afgelopen woensdag wezen wennen op de creche en woensdag as mag ze vor het eerst alleen. T'is maar goed dat papa haar wegbrengt. Over anderhalve week moet ik weer aan het werk. Daar vind ik echt niks aan. Maar ook het gewone leven gaat verder. Aanstaande zondag hebben we ons kraamfeest en tevens Nova's verjaardag! Ik heb er zin in!
Nova was vandaag op de creche geweest en heeft een paar keer aan tafel apart gezeten. Ze begint andere kindjes te slaan en te duwen. Niet leuk! Toen ik haar kwam halen zag ik het met eigen ogen. 1 van de meisjes, een half jaar ouder dan Noof, kreeg een duw. Ik heb gelijk maar even gezegd dat dit de bedoeling niet is en heb haar even in de hoek gezet. Vervolgens moest ze sorry zeggen. Dat deed ze ook keurig. Daarna kon ze mee naar huis. Het kleine ding begint behoorlijk pittig te worden. Ook hier mag ze regelmatig even op de gang. Ik denk dat ik maar een t-shirt met Little Red devil laat bedrukken.hihihihihi
|